admin 
Rzeźba grecka i jej ogromna popularyzacja w całym starożytnym świecie, a także w późniejszych wiekach dała podstawy do rozwoju tej dziedziny sztuki. Okres ekspansji i rozpowszechnienia kultury hellenistycznej upatruje się w latach 660-150 roku przed naszą erą. Początkowo rzeźba w starożytnej Grecji przybierała bardzo proste formy, dopiero z czasem przybrała coraz bardziej wyrafinowane formy i zaczęła świadczyć o niezwykłych zdolnościach artystycznych ludzi z tamtych czasów.
Najważniejsze dla starożytnych greków było ciało ludzkie, któremu poświęcali bardzo dużo czasu i bezsprzecznie widać to po eksponatach z tamtego okresu. Podstawę dla swojej pracy Grecy zaczerpnęli od Egipcjan, dlatego też w początkowym okresie rzeźba grecka charakteryzuje się swoistą prostotą i brakiem, jakiekolwiek przywiązywania uwagi do szczegółów. Najczęściej za materiał używano kamienia, a jako narzędzi miedzianych przedmiotów.
Dopiero po upływie jakiegoś czasu Grecy nauczyli się przywiązywać uwagę do szczegółów, doskonalić swój kunszt i po upływie jakiegoś okresu dochodząc do perfekcji. Niewątpliwie pomogło im nauczenie się obróbki marmuru i łączenie ich z odlewami z brązu.
